Açlığın karanlığına güneşler doğsa

Gündüzlerin susuzluğunda, şafağı söktürdüm, gözlerimin akışında.
Çok uzakta, bir gölde süzülen kuğunun, huzurunu duyumsamak isterdim yüreğimde.
Ama unutabilir miyim insanın tutsaklığını,
açlık, onur savaşını.
Çıplak ayaklı çocukların gözlerindeki o anlamlı ifadeyi.
  Oysa, kuşlar gibi özgür olabilse,
ekmeğe, suya özlem duymasa hiç kimse.
Ekmek yeter herkese.
Açlığın karanlığına güneşler doğsa.
Tüm yoksulluklar gün ışığında arınsa.
Sevda türküleri çalsa, her bir yanda.
Rüzgarlar, ezgileri dört bir yana yaysa.
Sevinçler hüzünleri dağıtsa.
Yüreklere umut dolsa, mutluluk dolsa.
İşte o zaman daha bir güzel olurdu, dünya.
 
Nesrin Sipahi (29.05.1998)