|
Gündüzlerin
susuzluğunda, şafağı söktürdüm, gözlerimin akışında. Çok
uzakta, bir gölde süzülen kuğunun, huzurunu duyumsamak
isterdim yüreğimde. Ama unutabilir miyim insanın
tutsaklığını, açlık, onur savaşını. Çıplak ayaklı
çocukların gözlerindeki o anlamlı ifadeyi.
Oysa, kuşlar gibi özgür olabilse, ekmeğe, suya özlem
duymasa hiç kimse. Ekmek yeter herkese. Açlığın
karanlığına güneşler doğsa. Tüm yoksulluklar gün
ışığında arınsa. Sevda türküleri çalsa, her bir yanda.
Rüzgarlar, ezgileri dört bir yana yaysa. Sevinçler
hüzünleri dağıtsa. Yüreklere umut dolsa, mutluluk dolsa.
İşte o zaman daha bir güzel olurdu, dünya.
Nesrin Sipahi (29.05.1998)
|
